وای چقدر آسمان

    پر از آسمان است بام. راه می افتیم و جاده های طولانی را طی می کنیم. شهرها و روستاهای زیادی را پشت سر می گذاریم. از حاشیه کویر عبور می کنیم و چشم به آسمان می دوزیم. سوسوی ستاره ها به وجدمان می آورد. آنقدر که گاهی خطر را به جان می خریم و چشم از جاده بر می داریم و محو تماشای این همه زیبایی می شویم.

     هوای بام در سرمان است و خسته هم نمی شویم. به هوای خنک آنجا فکر می کنیم و به ماه اردیبهشت، به آسمان کاملا" آبی بام. به آسمان پرستاره بام و پشت سر هم خیال می بافیم. مقصدمان بام است و راهی طولانی را باید طی کنیم. باید به جایی رفت که آسمانش بزرگ است.  

     هیچوقت یادم نمی رود دوران کودکی که وقتی بر بام خانه مان زیر لحاف می رفتیم و می خوابیدیم، با صدایی بلند می گفتم: "وای چقدر آسمان!"شبهایی که هوا کاملا" صاف بود با تماشای ستارگان زیبا، همه چیز را در آسمان می دیدیم. دیو قصه های دوران کودکی، گرگ، شیر، پلنگ، اژدهای هفت سر، ببر، گربه، ماهی، گاو، بزغاله، خوشه های انگور، گلابی و ... 

     اما خوب که دقت می کردیم، آسمان شبیه چادر گل گلی نماز مادرمان می ماند. حرکات تند ستاره ها سرما را از سرمان می گذراند. ماه مخصوص بام در گوشه ای از آسمان جا خوش کرده بود و تمامی ستارگان به او تعظیم می کردند. ما هم آنقدر تماشا می کردیم این همه زیبایی را که وقتی چشمهایمان گرم می شد؛ در خواب هم سوار ستاره ها از سویی به سوی دیگر می رفتیم، اما نه آنقدر دور که گم شویم؛ فقط در آسمان بام، آسمانی که بالاتر از همه آسمان ها بود و بام آسمانهای جهان!

     آن شب ها چقدر شبهایمان را با دلبری های آسمان پرستاره و حرکت جهشی آنها می گذراندیم. روزها را هم در همین ایام با ابرهای پنبه ای و لایه لایه، مثل خیال به شب وصل می کردیم.

    آسمان بام همیشه برای ما نمایش داشت، نمایشی از بازی بی نهایت رنگ ها. وقتی که باران بهاری فرا می رسید، رنگین کمان زیبا هم خودنمایی می کرد. روزهایی که سرسبز است و پر از باغ  و درختانی که پر از شکوفه اند. کوههایی دارد مثل شاه جهان پرغرور که مناسب کوهنوردی است.

    من آنجا را دوست دارم بخاطر آسمان بزرگش. بخاطر اینکه بام است و بر بلندی است. جایی که ساختمان هایش کوتاه هستند و مهربان، و هیچوقت هم آسمان را زخمی نمی کنند. در این فصل آنجا که راه بروی، همه اینها را تجربه می کنی، همه اینها را می شنوی و می بینی و چاره ای نداری تحسین کنی همه اینها را و بگویی:

زنده باد بام ما.

صدهزارن/ حسین نصرتی/آسمان بام

/ 0 نظر / 18 بازدید