صعود به قله خِرونِرو

به اتفاق تعدادی از دوستان دانشجو با قطار مسیر تهران ساری، به قصد صعود به قله خِرونِرو عازم این منطقه زیبا شدیم. دیدن زیبایی های منطقه از داخل قطار بویژه؛ منطقه ورسک، بسیار جذاب است. این کوهستان در استان مازندران و در منطقه سوادکوه (پل‌سفید) واقع است و چند قله صخره‌ای دارد که بلندترین آن نِرو یا همان «خِرونِرو» می‌باشد.

این مجموعه کوهستانی بکر و زیبا در میان کوهنوردان کمتر شناخته شده است و به دلیل دیواره‌ای و جنگلی بودن، تیم‌های کمتری آن را صعود می‌کنند. این قله را می‌توان از دو مسیر شمالی و جنوبی صعود کرد. ابتدای مسیر شمالی آن از روستای سنگ‌ده و ابتدای مسیر جنوبی آن از روستای آریم شروع می‌شود.

برنامه انجمن کوهنوردی دانشگاه تربیت مدرس صعود از مسیر شمالی اجرا شد.

روز پنجشنبه 24 آذر بعد از توقف قطار در ایستگاه پل سفید، با مینی‌بوس همراه تیمی 10 نفره، وارد جاده فرعی موسوم به خطیرکوه شدیم. پس از طی مسافتی حدود 30 دقیقه ای به جنگل مستی رسیدیم. مجددا پس از طی 30 دقیقه با مینی بوس در جاده خاکی این جنگل بکر به محدوده کوهپایه رسیدیم. ابتدای شب چادرها را برپا کردیم و تا صبح همانجا خوابیدیم. 4 ساعتی دور آتش حلقه زدیم، گفتیم و خندیدیم و شام خوردیم و پس از آن در زمین سرد پوشیده از برف در زیر درختان خوابیدیم، تا صبح زود مسیر صعود را طی کنیم.

قله نرو (خِرو نِرو) به ارتفاع 3520 متر واقع در خط الراس به نام "نرو" می باشد که مرز بین استانهای سمنان و مازندران به شمار می آید. رشته کوه نرو یکی از زیباترین مناطق کوهستانی ایران می باشد که به صورت دیواره ای عظیم منطقه خشک سمنان را از استان مازندران جدا می سازد. ساختار صخره ای و دندانه ای این رشته کوه زیبا باعث گردیده که قلل بسیاری در این خط الراس صعود نشده باقی بماند و همچنین پیمایش کامل این خط الراس هنوز در کارنامه کوهنوردان ایران ثبت نگردیده است. این رشته کوه از منطقه خطیر کوه در سوادکوه آغاز و در منطقه فینسک در منطقه پشتکوه سمنان به پایان می رسد. مرتفع ترین قله این رشته کوه قله نرو به ارتفاع 3520 متر بوده و یکی از قلل زیبای منطقه سوادکوه محسوب می شود. قله های اطراف آن قلعه کنگلو، کیجا قلعه، قدمگاه، نیزه وا (نیزوا) و... بوده و روستاها و آبادی های اطراف آن سنگده، ‌بندبن، برنت، امافت، آریم و کنگلو می باشند. نام اصلی این قله خیرو نرو می باشد. خیرو به معنی چشمه کم آب و نرو به معنای چشمه پر آب در زبان محلی می باشد که اکثرا آن را به نرو می شناسند.

مسیر شمالی خرو نرو از روستای سنگده فوق العاده زیباست. عبور از جنگل های انبوه، گذر از مراتع و دامنه های سرسبز، درگیری با سنگ و مه و حرکت بر روی خط الراس از زیبایی های این مسیر است. این مسیر به هیچ وجه زمستانی نیست و به علت شیب زیاد مسیر امکان فروریختن بهمن بسیار زیاد است. برای زمستان باید از جبهه جنوبی اقدام نمود.

اگرچه ما پایان آذرماه را برای صعود انتخاب کرده بودیم، اما بهترین فصل صعود جبهه شمالی تیرماه است که برف دهلیزها کاملا آب شده و سرسبزی کوه باقی است. برای صعود پاییزه در این منطقه باید زمانبندی را خیلی جدی گرفت؛ چرا که وجود مه یکی از مسایل مهم این منطقه است که باید ابزارهای مواجهه با آن یعنی راهنما یا GPS در دسترس باشد.

 

در ساعت 6 صبح بعد از صرف صبحانه و جمع کردن چادرها، کوهپیمایی را شروع کردیم. ابتدای مسیر جنگلی است که در امتداد دره اصلی به طرف شمال‌شرقی ادامه می‌یابد. پاکوبی در این مسیر وجود دارد که باید دقت نمود آن را گم نکرد.

بعد از دو ساعت و نیم پیاده روی میان درختان جنگل، کمی ارتفاع گرفته و به دره‌ای رسیدیم که چرخشی به طرف شمال داشت. حدود ساعت 9:30 به آنجا رسیدیم و در کنار چشمه آب آنجا که کاملا یخ زده بود، آبی نوشیدیم. مسیر به طرف شمال از میان صخره‌هایی عبور می‌کرد که به روی یال اصلی می‌رسید و شیب زیادی داشت و در بعضی قسمت‌ها ریزشی بود. ساعت 14 به قله رسیدیم. شمال این کوهستان تا جایی که چشم کار می‌کند پوشیده از جنگل و سرسبزی است.
ابتدای مسیر فرود از داخل دره‌ای پرشیب شروع می‌شد که بعد از حدود ۲۰۰ متر فرود، به شکل تراورس به طرف شرق ادامه می‌یافت. از آنجا به بعد مسیر با شیب تندی به داخل دره‌ای سرازیر می‌شد و در انتها به دهلیزی ختم می‌گردید که دارای برفی سفت و لغزنده بود. آن قسمت را به نوبت و با احتیاط عبور کردیم تا به بالای منطقه ییلاقی رسیدیم که دارای چند کلبه جنگلی بود.

در ساعت 15:30 بعد از رسیدن به محل کلبه‌های جنگلی که نمایی بسیار زیبا از خرونرو را به نمایش می‌گذاشت، استراحتی کرده، بعد از صرف ناهار به قسمت پایانی برنامه که عبور از جنگل‌های راش مشهور به «مِرسی‌سی» بود، نزدیک شدیم.

این قسمت از مسیر که در نوع خود بی‌نظیر است، دارای درختان راش بسیار بلند و ایستاده‌ای است که چشم هر بیننده‌ای را به خود جلب می‌کند.

در ساعت 17:00 بعد از رسیدن مینی‌بوس از مسیر جاده جنگلی به طرف سنگ‌ده و پل‌سفید و ایستگاه راه آهن حرکت کردیم. در پل سفید شام خوردیم و ساعت 21 به طرف تهران حرکت کرده، ساعت 3:00 بامداد با رسیدن به ایستگاه راه آهن تهران برنامه به پایان رسید.

در پایان لازم است از استاد نصیر علیزاده مربی کوهنوردی و همنوردان جوان گروه آقایان مسعود چناری، ایمان ناطقی، مسعود قیصری، سجاد حامد حیدری، حمید گودرزی، محسن رضایی، ناصر فریاد و حسین رفیع که در نهایت همکاری و همدلی تیم را همراهی کرده و موجب شدند این برنامه طبق زمان‌بندی و با نشاط و شادمانی به پایان رسد، قدردانی نمایم

 

/ 0 نظر / 91 بازدید