کم کم حالمان خوب می شود

    همگی ما از همدیگر توقعاتی داریم؛ در حالی  که شناخت خوبی از روحیات همدیگر نداریم. یعنی دوستی های ما بر پایه شناخت نه چندان کامل از همدیگر بنا شده اند. در چنین مواقعی گذشت و کاستن از توقعات به لطافت بسیاری از رفتارها و مناسبات مان کمک می کند.

    این هم طبیعی است که آسمان دوستی ها را گهگاهی ابرهایی بپوشاند، اما این پوشش ماندنی نیست. اگر هم ماندنی باشد باید تلاش شود با استفادده از این فرصت به پایداری رفاقت ها کمک کرد. راههای مختلفی هم برای این کار وجود دارد. مثلا" همین پیامک و ایمیل. اکنون که همگی از یک خط تلفن بهره مندند، ارسال یک پیامک چند کلمه ای بسیار کارساز خواهد بود. گاهی فقط یک پیام کوتاه کافی است؛ چند کلمه در حد سال نو مبارک، تولدت به خوشی، سالگرد ازدواجت مبارک، زندگی تان پایدار و یا فرستادن یک عکس از یک خاطره مشترک. اگر یک طرف بتواند چند دقیقه همه اتفاقات را مرور کند و طرف دیگر هم چند کلمه در جواب بنویسد، شاید بشود دوستی و رابطه ای را که به خاطر یک اتفاق یا یک اختلاف نظر، از دست رفته را بازگرداند.

    البته که آن رابطه هیچ وقت مثل روز اول نخواهد شد، اما اگر عمق دوستی زیاد باشد، می توان این پیام را به حساب بزرگی یک طرف و یا یک جور عذرخواهی و پشیمانی او گذاشت. می شود از بعضی چیزها گذر کرد و گذشت و یک دوست را دوباره به دوستی بازگرداند.

    به اعتقاد من همانطوری که پاسخ سلام در فرهنگ ما واجب است، در دنیای امروز پاسخ پیامک هم واجب است. سال نو غیر از بهار و عوض شدن فصل دگرگونی زمین رسالت دیگری هم دارد؛ قرار است حالمان را به بهترین حال درآورد. شاید اگر کدورت ها را کم کنیم و جای خالی بعضی آدم ها را دوباره با خودشان پر کنیم، حالمان کمی  بهتر شود.

    وقتی زمان می گذرد و یک طرف که نمی داند طرف دیگر رابطه را به هم زده، پیشقدم می شود که به هر دلیلی توی خوشی مان شریک شود، شاید بهتر باشد جوابش را بدهیم. همان دورانی که به دلیلی هر چند منطقی در زندگی هم نبوده ایم، شاید زمان خوبی بوده که فکر کنیم جای او در زندگی مان خالی است. دست کسی که به سویمان دراز شده را اگر با جواب دادن پیامکش، گرم توی دست هایمان بفشاریم، حال هر دویمان بهتر می شود. آن وقت کم کم دوستی و مهر جایش را می دهد به عصبانیتی که در دل مان جا خوش کرده بود. اگر کدورت ها را از دلمان بیرون بریزیم، حال مان بهتر می شود. زمان می برد تا دوباره پر شویم، اما من می دانم که با گذشت زمان حالمان خوب می شود. هر چند ممکن است آن دوست هیچ وقت دیگر رفیق صمیمی نشود. اما تلاش کنیم تا باز از همان سوراخ گزیده نشویم، اما شاید بودنش هر چند اندک، برای جمع بودن حواسمان بد نباشد.

/ 5 نظر / 40 بازدید
رضایی

سلام. چه استدلال زیبایی. مشکل همه ما گذشت است. کسی هم که مورد عذرخواهی قرار می گیرد نباید فکر کند که حق با اوست.

غاده

سلام و خسته نباشید عیدتون مبارک میلاد حضرت زهرا هم مبارک باشه برا منم اتفاق افتاده منم دیگه اون حس دوستی صمیمانه باهاشون ندارم ولی خب هر ازگاهی بهشون پیام می دم و چند باری هم تلفنی صحبت کرده ایم این عید نوروزی هم دعوتم کرد شهرشون ولی نرفتم و بهشون گفتم شما تشریف بیارید این جا ولی مطمئنم دیگه هیچوقت دلم نمی خواد برم خونشون اون اگه بیاد ازش پذیرایی می کنم ولی من دلم نمی خواد برم خونشون حواسم جمع شده به آدم ها زیاد دل نبندم بدونم که آدم ها تا وقتی بهت نیاز دارن دوستت دارن نه بیشتر من با همین دوستم به این نتیجه رسیدم :) ولی خب بودنش و زنگ زدنش خوبه یاد قدیم قدیما مییفته آدم:)

سلام حسين اقا پسر عموي عزيز مطالب و عكسها خيلي زيبا و قشنگند .

سلام حسين اقا پسر عموي عزيز مطالب و عكسها خيلي زيبا و قشنگند .

خطیبی

مگر ما چند روز می خواهیم در این دنیا عمر کنیم که با رفتارهای این چنینی بخواهیم از لذت این چند روزه و از آرامش چند روزه بی بهره بمانیم؟