قدر زمین خدا را نمی دانیم

در گذشته های نه چندان دور ، زمانی که هنوز پلاستیک و نایلون به شکل امروز روانه بازار نمی شد، محیط زیست بسیار سالمی داشتیم، اگر پای در طبیعت می گذاشتیم،اگر پای در روستایی می گذاشتیم،اگر برای تفرج و استراحت کنار رودخانه ای می رفتیم، اگر برای استفاده از هوای پاک راهی جنگل و دریا می شدیم، هیچگاه به شکل امروز اطراف خود را در محاصره بطریها و مواد پلاستیکی نمی دیدیم. فرشی از نایلون دشتها و بیابانهای اطرافمان را پوشانده است. دور درختان پیچیده شده اند، داخل خاکها فرورفته اند، جلوی ریشه دواندن گیاهان را گرفته اند، دریاها را به تسخیر خود درآورده اند و جانوران بینوای دریایی را به کشتن می دهند ، دیگر از زیبایی سواحل خبری نیست، طبیعت رنگ و بوی گذشته را ندارد.

ظهور پدیده شهرنشینی و ورود تکنولو‍ژیهای جدید، الزامات جدیدی را به جامعه امروز تحمیل کرده است؛ بطوری که غذا های خود را با پوشش پلاستیکی میپوشانیم ،چای را در لیوان پلاستیکی می نوشیم ، لباسهایی می پوشیم که در آن الیافنایلونی بکار رفته است، جای جای منزلمان پر از لوازم پلاستیکی است.

یادم می آید در زمان کودکی ، پدر خسته از کارهای روزانه دستمال یزدی خود را تحویل مادر می داد ، ما بچه ها با ولع آن را باز می کردیم ، یک روز در آن میوه بود، روزی در آن خرما، یک روز نبات بود، روزی بادام و پسته، روزی برگه زردآلو و ... اگر هم چیزی می خواستیم از مغازه تهیه کنیم در پاکت های کاغذی تحویلمان می دادند، اما امروز دیگر از آن وضع خبری نیست، مغازه داران هرکالایی را با هر حجمی داخل نایلونها می گذارند و گردش کار فروشگاهها بدون نایلون ممکن نیست. بین ۲۵۰ تا۵۰۰ سال طول می کشد تا این مواد در طبیعت تجزیه شوند و ما بدون ایجاد یک سیستم بازیافت قوی اجازه می دهیم این مواد تمام این مدت در طبیعت باقی بمانند و محیط زندگی مان را تغییر دهند و روز به روز هم بر میزان مصرف خود می افزاییم. ما قدر زمین خدا را نمی دانیم و بی محابا آن را آلوده می کنیم و به فکر فرزندانمان نیستیم.

اما در فراسوی مرزها ؛ مردم دغدغه ما را ندارند، سطل زباله‌های خشک و تر سال‌هاست که از هم جدا شده اند. در برخی مناطق خود مردم بهصورت خانگی زباله‌هایشان را بازیافت می‌کنند.در آلمان حتی سطل‌های ویژه‌ای را برای باتری‌ها گذاشته‌اند که باباقی زباله‌ها مخلوط نشود.آنها چنین رویکردی به مصرف زیاد نایلونها، ندارند. چندسالی است که مجدداً به سمت استفاده از پاکت گرایش پیدا کرده اند.

بهترین جایگزین کیسه‌های پلاستیکی، کیسه‌های پارچه‌ای قابل تجزیه و یا همان بیوپلاستیکها هستند. شنیدم اخیرا کار گروهی در هیات دولت در مورد این موضوع فعالیت می کند و به تصویب مصوبه نزدیک شده تا بر اساس آن از سبدهایی از جنس نی یا پارچه استفاده شود. امیدوارم این موضوع اجرایی شود تا از شر مواد پلاستیکی رها شویم و البته مردم و مسئولان هر یک وظایفی در این خصوص دارند. مردم فرهنگ استفاده از اینگونه مواد را به فرزندان خود بیاموزند و مسئولان نیز از طریق نظارت ، تولید بطریهایی از این جنس را محدود کنند وکارخانجات سازنده نایلونها را واداربه ساختن انواع پاکتهای محکم و یا جایگزین های مناسب دیگر نمایند. مجلس شورایاسلامی نیز در این زمینه مسئولیت مهمی دارد. این نهاد مقتدر باید از طریق تصویبقوانین قوی ، برخی از نهادها و سازمانهای دولتی و بخش خصوصی را به سمت کاهش تولیداستفاده از مواد نایلونی و پلاستیکی سوق دهد.

 

/ 2 نظر / 7 بازدید
نقش ونگار

سلام کیسه پارچه ای چه فکر خوبی .کارخانه های نساجی هم بکار می افتد. خوب کاغذ مقدس است درخت وریه زمین برایش هزینه می شود.و پاکت باز یافتی بهداشتی نیست.راستی لباس فروشیها کیسه هاشان کم وبیش پارچه ای شده. چه جالب من هم متولد 13 صفرم

نقش ونگار

محرم را با صفر اشتباه گرفتم فقط 13 نظرم را جلب کرد.