کشیدن ترمز دستی

    انسانها با تجربیات خود آینده بهتری رقم می زنند. این تجربیات چراغ راه آینده است. در این مسیر گاهی لازم است توقف کنند، گاهی اوقات با سرعت کمتری حرکت کنند، گاهی اوقات ممکن است شتاب بیشتری داشته باشند و ...

     بارها برای ما اتفاق افتاده است که هنگام رانندگی روبرویمان تابلوهایی با مضامین پیچ خطرناک، محدودیت سرعت، کنترل سرعت با دوربین و ... قرار گرفته است. اینها معمولی ترین راهنمایی ها و اخطارهای پلیس به رانندگان در جاده ها می باشد، در برخی موارد حتی سرعت 120 را در خودروها به عنوان حداکثر سرعت در نظر گرفته اند و برای آن بوق هشدار هم تعبیه کرده اند.

     این حکایت رانندگی است. اما جاده زندگی با جاده رانندگی فرق می کند. ما انسانها در زندگی محدودیت سرعت نداریم، به این علت که محدودیت زمان داریم. چون عمرها کوتاه است، باید سریع تر راند، باید در مسیر خوبی ها و نزدیک کردن دلها و زدودن کینه ها از دل درنگ نکرد، این جاده پیچ و خم ندارد، این جاده سرعت گیر ندارد.

     اما جاده متضاد با این جاده دارای علایم بازدارنده بسیاری است. مهمترین آن سرعتگیرها هستند. به این معنی که نباید عجله کرد، چون اگر عجله کنی باید به تعمیرگاه بروی و جلوبندی عوض کنی. تصورش را بکنید فردی برای بردن چندر غاز بیشتر دست به زمین و زمان می یازد، دهها آسیب روحی و روانی به اطرافیانش وارد می کند، شمشیر از رو می بندد، حرمت ها را می شکند، حریم ها را در می نوردد، برای رسیدن به هدف خود همه کاری انجام می دهد، دروغ می گوید، دغل بازی می کند و ...

     باز هم مسیر زندگی بی شباهت به این مسیر نیست. این را گفتم تا به این نکته برسم که در طول این عمرهای کوتاه، نباید به صورت ها خراش انداخت، آن هم خراش به صورت نزدیکان خود؛ آن هم با بد اخلاقی و بی انصافی و بی عدالتی!

     باید هر چه زودتر اخلاقیات را بهتر کرد. باید بر معنویات افزود، باید بر توشه تقوا افزود، باید نیکی کرد، مهربانی کرد و گذشت، تا مجال هست نباید کینه ورزید، تا قدرت هست باید دستگیری کرد. باید بهترین برادر برای خواهران بود. باید ترمز دستی را کشید، گاهی اوقات نباید برای بدست آوردن چیزی دست به هر کاری زد، فرصت ها کوتاه است و باید مراقب بود، اگر دلی شکست، پیوند کردن آن دشوار خواهد بود. دل کندن از جمع افراد خانواده و از یک رابطه خواهر و برادری نیاز به همت ندارد، نیاز به تهدید و نشان دادن ضرب شست ندارد، رابطه برادری و خواهری و خویشاوندی نه گرد است، و نه صاف، بل ساده است. قطع ارتباط هم همینطور، اما این کجا و آن کجا!

     رابطه برادری و خواهری با رابطه کاربران دنیای مجازی هم متفاوت است. در دنیای مجازی، شبکه های اجتماعی، لاین، وایبر، واتس آپ و ... به راحتی می توان دوست شد. در این مسیر البته می توان به راحتی نیز از هم جدا شد. راحت تر بگویم کنار نام هر برادر و هر خواهر و هر دوستی، گزینه ای وجود دارد که می توان بدون چشم در چشم شدن روی نام او خط زد و او را از فهرست پاک کرد، اما رابطه برادری و خواهری، قدمتی به اندازه سی، چهل، پنجاه و گاهی بیشتر دارد که نمی توان به راحتی با یک کلیک ساده آن را از فهرست نزدیکانت حذف کرد.

     در زمانی که پدران در قید حیات بودند، اگر تنشی بین فرزندان پیش می آمد، سریع فیصله می یافت، اگر برخوردی صورت می گرفت و درد سرساز می شد، در همان گذشته ها باقی می ماند، زیرا نمی شد از نگاه ها پنهان ماند و از یک مکان مشترک فرار کرد، چشم در چشم می افتاد و کدورت ها از دلها زدوده می شد. اما در این میان یک چیز باقی می ماند که با خیلی چیزهای دیگر فرق دارد، آن هم مال دنیا و شهوت بیشتر کردن آن بدون توجه به انصاف و عدالت و عواطف انسانی است. چقدر خوب بود سهم همه افراد از مال دنیا به تناسب ظرفیتشان توزیع می شد تا وسوسه بیشتر داشتن دامن هیچ یک را نمی گرفت. من معتقدم علت بسیاری از گرفتاری های مردم، به مال دنیا بر می گردد. مال دنیا همه را اسیر و گرفتار کرده است؛ بخصوص اگر از نوع ارثیه باشد، برادری و خواهری در موضوع ارثیه رو به فنا و نابودی می رود. 

     وقتی صحبت از مال دنیا به میان می آید، برادری و خواهری به راحتی به حاشیه رانده می شود و کینه ها و کدورت ها به اندازه عمر آدمها دوام پیدا می کند. کسی که بی محابا بتازد و به تابلوها و علائم انسانی توجه نکند و بخواهد حقوق دیگران را ضایع کند، شبیه پرنده ای می ماند که در قفس است و آنقدر در این قفس می ماند تا آخرین برگ جنگل هم از ذهن و خاطرش گم شود. او تنهاست و تنها می ماند. من تاسف می خورم به حال چنین افرادی. بقول ظریفی: هر وقت از دست کسی یا چیزی ناراحت شدی، فقط یک لحظه، فقط یک لحظه به نبودنش و یا نداشتنش فکر کن. عمرها آنقدر بلند نیستند که کسی با اذیت و آزار بخواهد نزدیکانش را با چوب بی منطقی و بی عدالتی از خود براند!

صدهزاران - حسین نصرتی .

/ 3 نظر / 27 بازدید
هاشمی

1- فارغ از نحوه رانندگی، با رعایت مقررات باید در جاده با سرعت و شیوه جا افتاده در همان جاده رانندگی کنی وگرنه صرف رعایت مقررات و یا راندن با سرعت به اصطلاح مطمئنه یک کار اشتباه و خطر برانگیز است! 2- دنیای مجازی امروز بخصوص فناوری هایی مانند شبکه های اجتماعی با تمام فرینبدگیهایش متاسفانه جنبه های منفی خود را هم بروز میدهد شاید هم بخاطر فرهنگ ضعیف و درک ناقص ما ار فناوری باشد 3- دعا میکنم که هیچ خانواده ای به بلای ارث و میراث و و خط و نشان فرزندان دچار نشود (ان شاالله) چرا که همانطور که گفتید رابطه و خواهر برادری با یک کلیک حذف نمی شود منتها بد بلایی است این تقسیم ارث و میراث که دلها را میرانده و ارحام را قطع میکند 4- اخلاق را فکر میکنم با تربیت بسته میشود چرا که نمی توان اخلاق کسی را عوض کرد مگر آنکه خودش بخواهد آنهم با تحمل ریاضتهای زیاد لذا به گمانم در کنار وراثت اگر تربیت کارساز بود اخلاق نیز خوب خواهد بود و بحث مطلق یا نسبی بودن اخلاق مطرح میشود که خود بحثی فراوان دارد و ساده ترین کار به نظر این است که اگر اخلاق طرف به تو ساخت که چه بهتر و گرنه به ظاهر به طرف بگو حق با توست و خودت را معرکه دور کن!!!

محمدی

اینجور آدما همه جا وجود دارن. راحت باش و خونتو کثیف نکن. بقول سعدی نرود میخ آهنین در سنگ!

مجتبی

خیلی خوب توصیف کرده اید. چنین کسانی فقط نوک دماغ خودشان را می بینند و لاغیر. یعنی همه چیز را می دانند و همه چیز را می فهمند بجز کسانی که مقابلشان قرار دارند. به همین راحتی حقوق دیگران را ضایع می کنند و اسمش را می گذارند حق و ... اینها در واقع خودشان را به نفهمی زده اند وگرنه خوب می فهمند.