صدهزاران
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست ، عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
 
 

در آستانه نوروز،بسیاری از مردم کشورمان بار سفر می بندند تا تنوعی در شیوه زندگی خود پدید آورند. آن چیزی که قابل مشاهده است ، به نظر می رسد مردم ما به رفاه نسبی نزدیک می شوند؛ نمونه ای از آن خودروهایی است که در خیابانها و جاده ها تردد می کنند و مهمتر از آن به روز بودن اغلب خودروهاست. این موضوع گواهی می دهد که جامعه ما همانند بسیاری از جوامع در حال توسعه و رو به پیشرفت بسوی ترقی و تکامل در حرکتند. اینکه در دو سه سال گذشته با فشارهای اقتصادی این روند آهسته تر شده،موضوع صحبت ما نیست،بلکه مقصود پرداختن به بحث سفر است و چگونگی استفاده از ایام تعطیلات نوروزی.

    سفر باعث تغییر در زندگی روزمره و رفع کسالت و خستگی افراد خانواده می شود. بسیاری از خانواده ها به فراخور موقعیت و امکانات خود می توانند در ایام تعطیلات مسافرت کنند و با صرف هزینه ای که در زندگی امروزی باید از چند ماه قبل آن را پیش بینی و پس انداز کرد،اوقات و ایام خوشی را گذراند.

    در هفته دوم تعطیلات نوروزی برای دیدن اماکن و نقاط دیدنی استان یزد برنامه ریزی کرده بودم،برنامه ریزی ام برای بعد بازی ایران و عربستان از سری بازیهای مقدماتی جام جهانی بود. بسیار علاقمند بودم تا این بازی را در تهران تماشا کنم، روز بعد از آن و پس از شکست بد تیم ملی با اینکه هیچ دل و دماغی نداشتم،بر اساس برنامه ریزی هایم، راهی سفر شهر "قنوت و قنات و قناعت" شدم. در طول مسیر دیدن صحنه هایی دل آدمی را به وجد می آورد، اینکه هموطنانمان به اتفاق خانواده هایشان بار و بندیل بسته و با امکانات اندک راهی جاده می شوند،مرا بسیار خوشحال می کند؛بویژه آنکه اگر پدر و مادر سالخورده ای نیز با این خانواده ها همراه باشند، روحیه ام دو چندان به وجد می آید.

    سفر کردن در دین اسلام سفارش شده است و در احادیث بسیاری بر اهمیت سفر و تاثیر آن بر سلامت روانی افراد تاکید شده است. مسافرت باعث تجدید روحیه و فاصله گرفتن از زندگی ماشینی ، روزمره ، یکنواخت و خسته کننده می شود. سفر یک فرصت طلایی و استثنایی برای کودکان و نوجوانان است که در آن به تجربیات جدیدی دست یابند و با آثار طبیعی و باستانی و میراث فرهنگی کشورمان آشنا شوند.

    اما نکته اساسی که در این یادداشت می خواهم به آن بپردازم، موضوع ترس از سفر در میان بسیاری از هموطنانمان است. بسیاری از آنها بر این باورند که تا در شهری مکان اقامت نداشته باشی، نباید قصد سفر داشته باشی! یا وقتی در برابر این پرسش قرار می گیرند که چرا به مسافرت نمی روید؟ اظهار می دارند که ایام نوروز شلوغ ترین و بدترین وقت مسافرت است!

    به نظر نگارنده همه اینها بهانه ای بیش نیستند، وقتی وسیله نقلیه ما در پارکینگ منزل قرار دارد و پانزده روز تعطیلات نوروزی نیز در پیش است؛ چرا از این ایام برای تجدید قوا و آغاز مجدد کار و کوشش استفاده ای نکرد؟

    از آنجایی که هموطنان ما مردمانی با فرهنگ و با محبت اند و صله رحم جزو رفتارهای ذاتی آنان است،غالبا نیمی از هزینه های سفر با اقامت در منازل اقوام،دوستان و آشنایان در شهرها و روستاهای مختلف صرفه جویی می شود. علاوه بر آن با تهیه امکاناتی از قبیل چادر مسافرتی و وسایل پخت و پز،هزینه های سفر کاهش می یابد. بنابراین می توان از اوقات فراغت سفر خاطره انگیزی بوجود آورد. نباید خود را در حصار هزینه های سفر گرفتار کنیم، در سالهای اخیر استانداری ها، شهرداری ها و آموزش و پرورش تلاش زیادی کرده اند تا با کمترین هزینه از تعطیلات نوروزی استفاده کرد.

    از سفری که در آغاز به آن اشاره کردم، پس از ورود به شهر یزد به ستاد اسکان نوروزی آموزش و پرورش مراجعه کردم و با پرداخت مبلغی در یکی از کلاسهای مدارس ساکن شدم، هرچند انتظار نیست که با پرداخت این مبلغ از امکانات هتل ها بهره مند شد، ولی برای اقامت مناسب اند و به کسانی که از مسافرت واهمه دارند توصیه می کنم با عدم بهانه گیری از هوای پاک و تمیز طبیعت و جلوه های الهی آن لذت ببرند. عمرها در حال گذر است، بهتر آن است که از موقعیت های پیش آمده،برای رضایت خود و فرزندانمان بهره بگیریم تا در سالهای سالخوردگی تاسف روزهای گذشته را نخوریم، بقول خواجه شیراز:

شراب لعل و جای امن و یار مهربان ساقی

دلا کی به شود حالت اگر اکنون نخواهد شد

[ پنجشنبه ۱۳ فروردین ۱۳۸۸ ] [ ۱٢:٤٧ ‎ب.ظ ] [ حسین نصرتی ]
درباره وبلاگ
حسین نصرتی
نامم حسین است، چون سیزدهم محرم متولد شده ام، رشته تحصیلی ام ارتباطات، کارم نیز در ارتباط با خبر است. مشی زندگی و افکار و اعتقاداتم مبتنی بر اصل میانه روی است؛ چنانکه حضرت علی(ع) می‌فرمایند: میانه روی در کارها را دریاب؛ زیرا کسی که از میانه روی برگردد، ستم کند و کسی که آن را فرا گیرد به عدالت رفتار کند. از طرفی به این سخن آن حضرت (ع) نیز ایمان دارم که می‌فرمایند: درآنجا که باید سخن گفت، خاموشی سودی ندارد و آنجا که باید خاموش ماند، سخن گفتن خیری نخواهد داشت. مطالب من در زمینه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و...ارائه می‌شوند. گاهی اوقات تحلیل می کنم، گاهی انتقاد، گاهی هم دفاع و گاهی نیز سکوت. معتقد به نظام جمهوری اسلامی ام و خود را موظف به تعالی ایران می دانم. اگر هم نقدی می‌کنم، برای دلسوزی و حفظ آن است. تلاشم آنست تا در این وبلاگ برای دلم بنویسم و هیچوقت فکر و تحلیلم را به کسی تحمیل نکنم.

آرشيو وبلاگ
صفحات وبلاگ
RSS Feed