صدهزاران
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست ، عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
 
 

ورزش کردن را همه مردم دوست دارند، حتی آنهایی که توان آن را ندارند وقتی نظرشان را در مورد ورزش می پرسی بعید است که در مورد خوبی و فواید آن سخن نگویند. در اطراف ما ورزشهای مختلف با امکانات مختلف بنا به ظرفیتها و قابلیتهای شهرها و مناطق کشورمان وجود دارند که هر ورزشی علاقمندان خاص خود را از گروههای مختلف سنی و جنسی در بر می گیرد. اما گذشته از فواید آن ، مضراتی هم برای ورزشکاران وجود دارد که شناخت عوامل آن برای ورزشکاران مفید است.

            اما چه شد که مطلب امروز را در مورد ورزش نوشتم، دیروز در مسابقه دو شرکت کردم که مسافت آن 5 کیلومتر بود، علاقمندان زیادی در آن شرکت داشتند، شاید هم یکی از علل حضور افراد در آن ، هدیه ای بود که به افراد شرکت کننده در آن صرف نظراز کسب مقام تعلق می گرفت. در هر حال پس از آغاز آن کمتر از 30 نفر در مسیر مسابقه مشغول دویدن بودند. برخی از افراد فشار مضاعفی بخود وارد می کردند تا مقامی کسب کنند و به جوایز نفیسی که برگزار کنندگان آن در نظر داشتند، دست یابند. من با مشاهده برخی افراد متاسف می شدم که با فشار بسیار زیادی مشغول دویدن بودند. افرط و تفریط در هر کاری مذموم و ناپسند است، ورزش هم مقوله ای اجتماعی است که از این قاعده خارج نیست. هر چند که ورزش منظم و مرتب برای تقویت بدن و بهبود عملکرد دستگاههای مختلف بدن مفید بوده و به کاهش استرس های محیطی و افزایش اعتماد به نفس و بهبود فعالیتهای فکری کمک می کند، اما گاهی ممکن است اشتغال به ورزش مانند هر کار دیگری از حد اعتدال فراتر برود که در این صورت حتی می تواند برای بدن مضر باشد.

            انجمن پزشکی ورزشی امریکا به مواردی اشاره کرده است که اگر شما مدتی پس از پایان فعالیت های ورزشی دچارش شدید، بخصوص به صورت مداوم و مکرر، بدانید که در ورزش زیاده روی کرده و حتما باید روش خود را تصحیح کنید.

            بدیهی است قرار نیست کسی بخاطر ورزش کردن دچار بیماری و مشکلات متعدد فیزیکی شود. مواردی که انجمن پزشکی امریکا به آن اشاره کرده عبارتند از: دشواری هنگام ورزش کردن در حد معمول، بالا رفتن ضربان قلب هنگام صبح و افزایش فشار خون هنگام استراحت، کاهش اشتها، سر درد و درد عضلات، مشکلات گوارشی، بیمار شدن پی در پی یا ایجاد آسیب های استخوانی و عضلانی مداوم و ایجاد مشکلات خواب.

 

 

[ سه‌شنبه ۱٥ اردیبهشت ۱۳۸۸ ] [ ٦:۱٥ ‎ق.ظ ] [ حسین نصرتی ]
درباره وبلاگ
حسین نصرتی
نامم حسین است، چون سیزدهم محرم متولد شده ام، رشته تحصیلی ام ارتباطات، کارم نیز در ارتباط با خبر است. مشی زندگی و افکار و اعتقاداتم مبتنی بر اصل میانه روی است؛ چنانکه حضرت علی(ع) می‌فرمایند: میانه روی در کارها را دریاب؛ زیرا کسی که از میانه روی برگردد، ستم کند و کسی که آن را فرا گیرد به عدالت رفتار کند. از طرفی به این سخن آن حضرت (ع) نیز ایمان دارم که می‌فرمایند: درآنجا که باید سخن گفت، خاموشی سودی ندارد و آنجا که باید خاموش ماند، سخن گفتن خیری نخواهد داشت. مطالب من در زمینه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و...ارائه می‌شوند. گاهی اوقات تحلیل می کنم، گاهی انتقاد، گاهی هم دفاع و گاهی نیز سکوت. معتقد به نظام جمهوری اسلامی ام و خود را موظف به تعالی ایران می دانم. اگر هم نقدی می‌کنم، برای دلسوزی و حفظ آن است. تلاشم آنست تا در این وبلاگ برای دلم بنویسم و هیچوقت فکر و تحلیلم را به کسی تحمیل نکنم.

آرشيو وبلاگ
صفحات وبلاگ
RSS Feed