صدهزاران
صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی بر نخاست ، عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد
 
 

توسعه جریانی است که در خود تجدید سازمان و سمت‌گیری متفاوت کل نظام اقتصادی- اجتماعی را به همراه دارد. توسعه علاوه بر اینکه بهبود میزان تولید و درآمد را دربردارد، شامل دگرگونی‌های اساسی در ساختهای نهادی، اجتماعی- اداری و همچنین دیدگاه‌های عمومی مردم است. توسعه در بسیاری از موارد حتی عادات و رسوم و عقاید مردم را نیز دربرمی‌گیرد.

در قانون اساسی ما بخشهای مختلفی برای رسیدن به سطح مناسبی از توسعه پیش بینی شده است ، بخش دولتی ، خصوصی و تعاونیها یا بنگاههای کوچک سهامی عام. از طرفی با توجه به ظرفیت قانون اساسی ، برنامه ای به نام برنامه های توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی در قالب سند چشم انداز بیست ساله در کشورمان در حال اجراست. تمامی دولتها برای رسیدن به اهداف چشم انداز ناگزیر به اجرای برنامه های آنند. این برنامه ها طوری طرح ریزی شده اند که در صورت اجرای کامل آنها ، کشور ما به کشوری توسعه یافته در سطح منطقه تبدیل خواهد شد. دولتهایی که در جمهوری اسلامی قدرت را در دست می گیرند با اتکا به شعارهای انتخاباتی خود در صدد پیشبرد اهداف سند چشم اندازند.

طبق آماری که کارشناسان ارائه می دهند در دو سه سال گذشته رشد قابل توجهی در روند اجرای برنامه ها مشاهده نمی شود. هشدارهای رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام در سخنرانیها و سمینارها طی سال گذشته حکایت از نبود شتاب در اجرای برنامه هاست.

از طرفی همیشه سخن از مشکلات وموانع توسعه است. تقریبا همه نخبگان و کارشناسان و حتی مردم عادی می دانند مشکلاتی در سیستم مدیریتی جامعه وجود دارد که امکان پیشرفت مناسب و خوب را برای رسیدن به اهداف چشم انداز سلب کرده است. کالبد شکافی دقیق این مشکلات و تشخیص صحیح موانع رشد وسپس ترسیم نقشه راه و مجموعه ای هماهنگ در دولت ومجلس که هدف آنها از هر گروه وحزبی که باشند توسعه وپیشرفت مملکت باشد از ضروریات آن است. این مهم زمانی بدست می آید که ابتدا دولتمردان ، فارغ از  جناح بندیها و به دور از بر چسب زدن اتهام بی دینی و وابستگی به بیگانگان به منتقدان و گروه های فعال سیاسی خارج از دولت و مجلس ، با تاکید بر حفظ  منافع ملی و با تعامل وهمکاری بسوی جامعه ای توسعه یافته حرکت نمایند.

تا زمانی که در کشورمان همه انتقادها به چشم دشمنی با اسلام و انقلاب و حکومت دیده شود ، کشورمان رنگ توسعه را نخواهد دید و اداره کشور نیز با اتکای بر همین اقتصاد تک محصولی نفت اداره خواهد شد.

راه رسیدن به توسعه همدلی و همراهی بین مردم و مسئولان است و با باند بازی به جایی نخواهیم رسید. در ضمن در تعامل با جهان خارج نیز باید همه جانبه نگر بوده و مصلحت مردم و کشور را در نظر گرفت. دولتمردان باید از شعارهای تند که جز هزینه ، عایدی برای کشورمان ندارد بپرهیزند. یادمان باشد  کشورهای مالزی ، کره، چین ، سنگاپور ، هنگ کونگ و ... پدیده های دو دهه پیش اند ، ما نیز از همان دهه ها گذر کرده ایم ، ما هم می توانستیم اقتصاد رو به رشدی چون آنها داشته باشیم ، اما آنها هم اکنون از ما پیشترند و  جزو قدرتهای اقتصادی برتر جهان. کشور ما پتانسیل بالقوه ای برای جهانی شدن و قدرتمند شدن در اقتصاد را دارد ولی باید دولتمردان ما قدر این منابع عظیم را بدانند و از هرز آن جلوگیری کنند. قدرتهای توسعه یافته منابع خود را حفظ کرده اند تا در روز مبادا از آن استفاده کنند ، اما ما فقط بفکر امروزیم. این زنگ هشدار را هیچ کس نمی شنود.

     سند چشم انداز سند بسیار محکمی است که با اجرای آن و تحقق برنامه های پیش بینی شده ، بمرور سطح اتکایمان به منابع نفتی کم خواهد شد. لذا دولتمردان ما باید تلاش کنند تا برنامه ها به همان صورتی که پیش بینی شده و مجمع تشخیص مصلحت نظام آن را ابلاغ کرده به انجام برسد ، یادمان باشد که وضعیت اقتصادی مردم را سامان دهیم ؛ چرا که در متون، احادیث و روایات  است که  فقر ایمان را می سوزاند.

 

[ پنجشنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸۸ ] [ ٩:۱٢ ‎ق.ظ ] [ حسین نصرتی ]
درباره وبلاگ
حسین نصرتی
نامم حسین است، چون سیزدهم محرم متولد شده ام، رشته تحصیلی ام ارتباطات، کارم نیز در ارتباط با خبر است. مشی زندگی و افکار و اعتقاداتم مبتنی بر اصل میانه روی است؛ چنانکه حضرت علی(ع) می‌فرمایند: میانه روی در کارها را دریاب؛ زیرا کسی که از میانه روی برگردد، ستم کند و کسی که آن را فرا گیرد به عدالت رفتار کند. از طرفی به این سخن آن حضرت (ع) نیز ایمان دارم که می‌فرمایند: درآنجا که باید سخن گفت، خاموشی سودی ندارد و آنجا که باید خاموش ماند، سخن گفتن خیری نخواهد داشت. مطالب من در زمینه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و...ارائه می‌شوند. گاهی اوقات تحلیل می کنم، گاهی انتقاد، گاهی هم دفاع و گاهی نیز سکوت. معتقد به نظام جمهوری اسلامی ام و خود را موظف به تعالی ایران می دانم. اگر هم نقدی می‌کنم، برای دلسوزی و حفظ آن است. تلاشم آنست تا در این وبلاگ برای دلم بنویسم و هیچوقت فکر و تحلیلم را به کسی تحمیل نکنم.

آرشيو وبلاگ
صفحات وبلاگ
RSS Feed